´s Ochtends werd er op twitter nog wat heen en weer getwitterd, maar het werd niet afgelast. En dus reisden we naar Bloemendaal af met regenponcho´s in de aanslag en droge kleren in de auto.

Eerst Giet van het station opgepikt. Inmiddels donderde en bliksemde het, dus we besloten de plannen te wijzigen van voor de poorten picknicken tot eerst even lekker eten in een eetcafe in het dorp.

Rond half 7 waren we met een volle buik bij Caprera waar het nog vrij rustig was en inmiddels droog. Rond half 8 begonnen we de megaklim tegen de alpenheuvel van Caprera op (soms mag je bets een beetje overdrijven ;-) en veroverden we mooie plekjes vooraan.

Vlak voor het ging begin gingen de sluizen weer open en klom iedereen in de regenponcho´s en onder paraplu´s. tot vermaak van artist en crew die dat even op de foto moesten zetten grrr, alsof we er zo charmant uitzagen als uit de kluiten gewassen teletubbies in alle kleuren ;-)

Thomas kondigde een verrassing aan omdat we allemaal zo dapper waren de regen te trotseren: Stanley en de Menzo´s. Ik had nog nooit van ze gehoord maar heb me erg met ze vermaakt! Als laatste deden ze "Beatles en de buren" van Acda en de Munnik, waar de heren zelf er bijkwamen en het over namen.

Na een liedje of 2 werd het droog, maar eigenlijk deerde de regen me helemaal niet meer. Want de heren hadden een waanzinnig leuke setlist samengesteld...alle favorieten kwamen voorbij. Het was genieten.

Aan het einde ging het weer regenen , maar het had kunnen gaan sneeuwen dan had het nog niets uitgemaakt, het was een groot bruisend feest. Al vond ik die paar dwazen die de vijver in sprongen wel behoorlijk gestoord, maar dat zal dan wel mijn mening zijn ;-)

Na een flinke toegift ging het hele leger teletubbies om 23 uur weer naar de auto´s , maar alhoewel het koud en nat was zag ik niet een chagrijnig gezicht. Om in de woorden van Paul de Munnik te zeggen: " een feestje in de regen is ook een feestje"

Onderweg naar huis zagen we dat het in het land een stuk minder feestelijk was geweest aan alle takken en bomen op de weg te zien.

Ik herken veel van Banjer in hem, en ik denk dat Banjer dat zelf ook doet want wat hij van Buster pikt doet hij van niemand anders. Buster zelf, ziet Banjer ook echt als zijn grote stoere broer en wil alles doen wat Banjer doet.

Mijn twee rooie kanjers:

Hij at hooguit 1x in de 3 dagen en dan alleen maar wormen od vlasmotlarves. krekels en sprinkhanen moest hij niet.

We besloten dus maar naar de dierenarts te gaan met hem. Dat bleek niet onterecht: Het dier heeft darmparasieten en is verzwakt en mager. Wekregen een regiment aan medicatie mee en hij kreeg een prik.

Nu moet hij 2x daags gedwangvoedert worden met een sonde. Krijgt hij antbiotica, moet hij 2x daags in een calciumbadje.

Een heel gedoe dus, maar als het goed is zou hij zich na het weekend beter moeten voelen. Zo niet, moet hij opgenomen worden.

Leuk zo´n logeetje ;-)

Baardje in zijn calciumbadje

Bengel en Banjer waken erover dat hij niet uit bad springt

Buster is helemaal weg van zijn nieuwe vriendinnetje. Maar hij heeft nog niet veel kaas gegeten van het versieren van meisjes. Hij denkt maar dat indruk kan maken door haar te plagen, aan haar staart te trekken, bovenop haar kop te springen als ze net haar schoonheidsslaapje doet (en als je zo mooi bent als zij zijn dat heeeel veeel slaapjes ;-))

Bailey laat dan ook duidelijk merken niet van zulke manieren te houden en draait met regelmatig haar slanke kontje naar hem toe. Ik verdenk haar ervan dat ze die grote rooie jongen stiekem toch wel leuk te vinden hoor, want op de spaarzame momenten dat hij haar niet plaagt zit ze hem uit te dagen.

Iets zegt me dat het wel losloopt met dit stelletje

Na een hoop gesurf en gezoek besloten we vooor de Olympus SP-600UZ. En zaterdag hadden we hem al in huis.

Natuurlijk waren alle beestjes in huis de eerste proefkonijnen. En daaruit bleek dat Bailey toch wel een echt modelletje was hore. Strike a pose:

Vazndaag besloten we naar Vlinders aan de Vliet te rijden om het iets moeilijker te maken. En daar bleek dat ik toch wel enorm moet wennen aan deze camera..maar gaandeweg leer ik...hopelijk!

Even was er twijfel, Buster is nog zo klein en druk. Maar het feit dat de andere katten niet altijd zin hebben om met Buster te spelen en dit meiske ongeveer even oud is als hij. namen we het in overweging. Een fotootje gaf de doorslag..mijn altijd stille gekoesterde wens : een spierwitte kat ging in vervulling.

En dus reden we gisteravond naar Mijdrecht en werden ter plekke verliefd op dit boerinneke. Op de treugreis gaf ze geen kik en ging liggen slapen. Thuis schrok ze zich dood van al die nieuwsgierige katten die even van dichtbij wilden kijken wat we nu weer meebrachten.

Ze wil continue bij ons in de buurt zijn, anders gaat de sirene aan. Vn de rest van de katten moet ze niet zo veel weten nog. Arme Buster wil graag kennismaken, maar krijgt nog steeds de deksel op zijn neus. Maar dat komt wel goed.

Onze camera is stuk dus u zult het even met iets minder goede kwaliteit moeten doen. Maar ik zal u even voorstellen aan: Bailey

Is ze niet prachtig?

Alle katten hier hebben heilig ontzag voor de scherpe snavels van Gijs en Karel. Behalve Buster, want die ziet nergens het gevaar van in. Niet dat hij ze kwaad wil doen, maar hij vind die groene herriemakers geweldige speelkameraadjes en papegaaientaal begrijpt hij niet.

Meestal is Karel de pineut want die gilt zo grappig als hij aan zijn staart trekt. Maar Gijs is ook best leuk als je hem vanuit je kartonnen doosje laat schrikken.

Het is wachten op het eerste zere pootje omdat een van de twee de rode plaaggeest echt zat was.

Maar sinds zaterdagmorgen ging het plotseling bergafwaarts.Vanmiddag hebben we samen met de dierenarts besloten dat het zo goed was. Boris heeft er niets van gemerkt en zachtjes is hij weggegleden.

Morgen zou hij 22 jaar geworden zijn, we hadden plannen voor een kattenfeestje. Maar Boris had besloten dat hij liever eeuwig 21 jaar blijft.

Wij zijn blij dat we 21 jaar en 364 dagen van hebben moegen genieten want hij was uniek in zijn soort. Natuurlijk gaan we hem vreselijk missen, maar ik weet dat hij op de regenboogbrug opgewacht wordt door Jimmy en Puck, zodat ze daar lekker met z´n drieen keukenkastjes kunnen openbrelken en leegeten ;-)

En dat vinden niet alleen wij. Ook de kattenen de ratten vinden het niet erg als er wat overblijft.
van Karel weten we dat hij liever mensenvoedsel dan papegaaienvoer eet. Maar vandaag liet Gijsje liet zich vandaag dit feestmaaltje ook niet ontzeggen.

Ons beestenspul, toch altijd up and ready to eat keek ons slaperig vanuit de slaapplaatsen, hoekjes, mandjes, huisjes en hangmatjes aan. Ook zij stonden nog in de vakantiestand en waren nog helemaal niet van plan om hun warme plekjes te verlaten voor het ontbijt ;-)

Maxima en Mabel kijken welke idioten er zo vroeg zoveel lawaai maken ;-)

We waren die dag de enigen en kregen dan ook een uitgebreide rondleiding door stagiaire Tilly. Elke keer ben ik weer onder de indruk van het werk van het werk wat daar verzet wordt. Meer dan 1000 katten die nergens anders terecht kunnen omdat ze ziek zijn of omdat ze nou eenmaal niet geschikt zijn om in een huis te wonen. En zo´n 60 honden die niet meer plaatsbaar zijn vanwege traumatisch gedrag. Dan nog een stuk 5 pony´s en een haan.

Je hebt handen tekort om alle aandachtvragende diertjes aan te halen en te knuffelen. Er zijn er mnstens zoveel die juist wegschieten omdat ze bang voor mensen zijn, ze hebben de keus.

Voor Picasso hadden we wat hulp nodig want wat een boel zwartwitten zijn er. Maar we vonden hem in de gewenningsruimte, en nog wat angstig voor mensen.

Franka lag lekker in de kantine en hebben we uitgebreid kunnen knuffelen. Ze is erg onzeker, maar geniet ook van de aandacht, toch zie je in de ogen continu de angst dat we nare dingen met haar gaan doen :-(

Sommige katten zijn smoezelig en duidelijk aan te zien dat ze niet gezond zijn, maar die nog zo van het leven genieten. Anderen prachtig en glimmend dat je je afvraagt hoe ze daar terecht zijn gekomen.

Helaas hebben ze stuk voor stuk een tragisch verhaal, en niet weinig ervan is door mensen veroorzaakt. Godzijdank voor de mensen van Dierenthuis dat zij er zijn, zodat ook deze zielen toch nog een goed leven kunnen hebben.

Wijzelf proberen een piepklein steentje bij te dragen door Picasso en Franka te adopteren. Alle kleine beetjes helpen hoop ik dan maar!

Monk was helemaal in love met de kittens die er lagen

Vandaag waren we even bij de winkel van Kattenzorg om de door mij bloedig verzamelde postzegels te brengen (deze verkopen zij weer en met de opbrengst doet de vereniging hun geweldige werk).(Dus postzegels nooit weggooien).

In die winkel natuurlijk ook wat rondgegeken en wat leuke kaarten gekocht. Ook zag ik een superdeluxe nog nieuwe kattentunnel. Aangezien degene die ze ooit bij kattenvoer hadden gekregen inmiddels in rafels was besloot ik deze mee te nemen. Tenslotte worden ze nooit verwend ;-)

Thuisgekomen moesten ze er natuurlijk allemaal even doorheen en omheen

Vervolgens werd de verpakkingsdoos ontdekt...en dat was nog veel en veel leuker om in en op te spelen

Note to myself: volgende keer als ik de neiging krijg iets leuks voor ze te kopen gewoon een doos in de supermarkt gaan halen. Stuk goedkoper. hmpf!

Donderdag besloten we de grens weer over te gaan, want Giet had ons de Zoo van Munster aangeraden. Dus gingen we weer immer gerade aus nach die AllWetter Zoo.

Een hele andere dierentuin dan Duisburg, maar niet minder leuk. Er wordt meer gewerkt met "loslopende" dieren waar je tussendoor struint en met eilanden zodat je geen tralies hebt op veel plaatsen.

We hebben erg gelachen om het ondeugende gorillajong, lang staan kijken naar de actieve wolven. Maar het meest heb ik genoten van de orang oetangbaby die zich kostelijk vermaakte met een bal met een gat erin: vol laten lopen met water en dan leegslurpen, bloemetje erin stoppen, zand erin gooien en er weer uit, in het water gooien en er weer uit vissen. Ik kan er uren naar kijken ;-)

Vandaag zijn we naar Bronckhorst gereden, het kleinste stadje van Nederland. Daar staat o.a. het Dickensmuseum. Heel klein en helemaal in die tijd ingericht. Erg leuk om doorheen te lopen. helaas was Scrooge er zelf niet vandaag..want die vertel er ook regelmatig zelf ;-) De moeite waard als je eens in de buurt bent.

Vanavond lekker uit eten en dan morgen naar huis. Ook lekker want ik mis mijn eigen Zoo ;-)

Vandaag was het zover. Toen we bij de stal aankwamen waren de dames en heren ezels net aan hun ontbijt. En dus maakten we een praatje met eigenaresse Nelia en keken wat rond. Bijna hadden we ook nog baby-vlaamse reuzen eegekregen, we mochten ze zo hebben. Maar het verstand sprak tegen het gevoel: die worden veel te groot voor in huis!! (Heel soms luister ik)

Toen de ezels waren uitgegeten en ons ezeltje opgetuigd werden we voorgesteld aan onze metg"ezel" Injas en kregen we ezelles: wat te doen in welke situatie. Daarna mochten we op pad, het eerste stukje toto op het hoekje liep er een van hen mee, daarna stonden we er alleen voor.

Injas bleek een lieverd, al kon hij het niet laten om af en toe even te kijken of hij ons de baas kon. Maar liet zich ook weer snel corrigeren.

We hadden gekozen voor de wandeling van 6 km, het is tenslotte vakantie ;-) Je mag er zo lang over doen als je zelf wilt, als je maar voor donker thuis bent want zeggen ze, ze kunnen veel, maarverlic=hting zit er niet op hahaha. Bij ons kwam het er zo'n beetje op neer dat we van bankje naar picknickplek etc wandelden. Injas had dus ook een relaxt dagje ;-)

Tussen de middag gingen we picknicken met de bijgeleverde knapzakken. Lekker vond ook Injas, die al snel een broodje gepikt had hahaha...en daar lustte hij ook een slok cola bij..voor ik het wist had hij mij flesje in zijn bek en dronk er ook nog uit. Hahaha, wat een heerlijk beest.

Relaxt gingen we weer terugwandelen, wederom kwamen we de nodige bankjes tegen. En bij elk bankje hoorde een appeltje, ook dat had Injas snel door...zodra hij een bankje zag trok hij ons er bijna heen. ;-)

Wie zegt dat ezels dom zijn, moet zelf er maar eens een dagje mee gaan wandelen. Het is heerlijk om met zo'n dier te wandelen die af en toe ook lekker zijn kop in je handen duwt omdat hij het nu tijd vindt voor een knuffel. Een ervaring op zich!!

De heenreis was een avontuur op zich, want onze TomTom was niet geschikt voor Duitsland ;-) Maar we reden erbijna vlekkeloos heen. Inmiddels was het ook gaan regenen en al snel hield het op met zachtjes regenen. :-(

Bij de gorilla's stonden we een van de baby's te bewonderen, maar dat pikte de zilverrug man niet en kwam woedend bonkend op zijn borst en op het raam op Marnix af, even schoten er Bokito-achtige beelden door ons hoofd, maar het glas hield het gelukkig. Dat herhaalde zich nog 2x, toen zijn we maar gegaan voor hij echt over stuur zou raken ;-)

Ondertussen waren we ondanks plu's zeiknat, maar we gaven niet af, want in Duisburg hebben ze ook koala's en die hadden we nog nooit eerder live gezien. Helemaal achter in de tuin vonden wij ze.], wat zijn ze schattig, ook al weigerden ze in alle toonaarden om ook maar 1 pootje te bewegen. Ik had er zo een mee willen nemen.

Bij de leeuwen werden we getrakteerd op 18+ beelden. Waarschijnlijk geinspireerd door de zon die zowaar doorbrak.

Net toen we wat opgedroogd waren sloten we af met een dolfijnenshow...en dolfijn Dolly is de leukste thuis want die vond het prachtig met water te spatten en wij zaten precies in haar mikpunt. Zo gingen we alsnog drijfzeikwaternat de auto weer in ;-)

Duisberg heeft een erg leuke tuin met een aantal dieren die ik nergens anders gezien heb, maar de volgende keer neem ik droge kleren mee ;-)