Jo's Beestenspul

Hoe gaat het nou met...

De babyratjes? Die zijn gegroeid als kool en inmiddels uitgevlogen. na 4 weken de mannetjes al.. en vandaag hebben de dametjes afscheid genomen. Moederrat hebben we bij de andere prinsesen in het rattenpaleis geintroduceert, dat geeft altijd wat tumult en daarna ligt het gezellig bij elkaar in de kluwe te slapen.

Met Bailey? Op een plek op haar kop na (zwart van de wagensmeer) merk je weinig meer van haar avontuur. Behalve dan dat ze optillen niet prettig meer vindt en dat ze sinds terugkomst weigert natvoer te eten. Brokjes eet ze inmiddels weer wel dus het geeft niet. Wel moeten we tegenwoordig het eten op ons egen bord wat beter in de gaten houden ;-)

Met Browny? Die gaat als een speer. Ik was heel bang dat die niet zou kunnen wennen, dat het veel te druk zou zijn. Maar Browny verbaasd vriend en vijand. Elke dag gaat hij een paar stapjes vooruit.

Hij vind de andere katten nog wel spannend maar zoekt wel contact. Wil zelfs wat met ze spelen, alleen doet dat nog op zo'n onhandige manier dat het niet overkomt ;-)Ik zie wel regelmatig neusje aan neusjemomenten met Buster en Bailey. En grommen of blazen doet hij nauwelijks meer.

Gisteravond ontdekte hij ineens dat op de bank liggen best lekker was. Met die enorme omvang van hem betekende dat wel dat de bank volledig vol was hahaha.

Vandaag stond de schuifpui lekker open want het was heerlijk weer. Browny's ogen werden groot en vervolgens heeft hij de rest van de dag gebruikt om van buiten naar binnen naar buiten etc etc te lopen. Wat een feest! ;-)

Hij is er nog lang niet. Zo is hij nog erg schrikachtig en vlees eten tussen de groep durft hij nog niet. maar dat zijn details, en komt vanzelf. Browny is een kanjer, zowel letterlijk als figuurlijk ;-)

Aandacht

Negen katten hebben we nu. En allemaal zijn ze ons even lief. We doen ook ons uiterste best om ze allemaal evenveel aandacht te geven. Maar ongemerkt is wel eens dat de een wat makkelijker aan veel aandacht komt dan de ander.

Bolle is de oudste en wijkt nauwelijks van mijn zijde als ik thuis ben. Op de bank ligt ze bijna altijd naast me op haar kussentje.

Banjer vindt zichzelf de grote leider en heeft zo zijn eigen ritueeltjes. Dus ook dat loopt vanzelf.

Bertus is een angsthaas, maar gebruikt dat ook om aandacht te krijgen heb ik gemerkt. Oftwel meneer had acteur moeten worden ;-)

Buster is echt een moederskindje dus komt regelmatig knuffelen (en trek daar dan maar een stief kwartiertje voor uit) Bovendien is het nog steeds een groot klein kind die altijd wel wat uithaalt samen met de twee jongsten. Aanacht verzekerd ;-)

Bailey is een prinses die zoals een ware diva betaamt gewoon haar aandacht opeist en aandacht weigert als het haar uitkomt. Al heeft zij een grote voorkeur voor Marnix, die ze dan ook om haar witte pootje windt ;-)

Bonje en Bizzy zijn nog jong en huppelen door het leven en samen met Buster halen ze behoorlijk wat kattenkwaad uit. Beide hebben nog geen tijd om te knuffelen, maar samen met ons spelen lukt prima.

Browny is er nog maar net en nog erg bang. Maar ook hij lijkt een voorkeur te ontwikkelen voor Marnix. Dat is mooi, want dan zijn de zwaargewichten eerlijk verdeelt ;-)

Tot zover gaat het goed. Maar dan zijn we er een vergeten en zo lijkt het vaker te gaan als we er niet zelf opletten. Ons Bengeltje heeft zich aan haar kleur aangepast en is een beetje het grijze muisje. Ze is nooit stout, kattenkwaad staat niet in haar woordenboek en ze vraagt weinig zelf om aandacht.

Ik begon dus te merken dat ze zo buiten schot bleef en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Tenslotte is zij me net zo lief als de anderen. En dus ben ik gestart met minimaal een half uurtje extra aandacht geven aan haar. En ondanks dat ze er nooit echt zelf om vraagt geniet ze er toch van.

En bij die extra aandacht hoort natuurlijk ook een logje! Dus bij deze.

Te mooi om een grijs muisje te zijn vind ik!

Nieuweling

Al jarenlang zorgden we voor Mevrouw B, bij wisseling van werkgever kwam mevrouw met ons mee. Mevrouw had helaas een drankprobleemn wat de laatste jaren van kwaad tot erger ging Mede hierdoor waren er nauwelijks nog sociale contacten. Wel had ze een kat, waar ze op haar manier dol op was, maar helaas was dat niet altijd de juiste manier.

De laatste maanden ging het bergafwaarts, en de afgelopen week zelfs zo slecht dat ze overleden is. Voor mevrouw zelf goed, want haar leven was niet meer leuk voor haar. Maar wat moest er met de kat gebeuren?

Het dier is veel en veel te zwaar en heeft nooit geleerd hoe je affectie toon en beantwoord. Dat houdt in dat hij wel heel graag lief gevonden wil worden maar dat toont door te bijten en te slaan (met nageltjes uit).

Een asiel kon dus wel, maar wie kijkt daar doorheen? Het arme beest zou er tot in lengte van dagen zitten vrees ik, en dat terwijl hij gewoon niet beter weet. Want wie wil er een veel te dikke (in andere mensen´s ogen) aggressieve kat?

Na lang aarzelen , want eigenlijk is de herberg vol, hebben we toch besloten het dier niet aan zijn lot over te laten en zijn we hem vandaag gaan halen. We zien wel hoe het gaat!

De eerste kennismaking viel alles mee. Hij zit in zijn benchje en weigert eruit te komen en gromt en blaast naar iedereen die te dichtbij komt , maar dat viel te verwachten. De andere katten zijn nieuwsgierig maar zeker niet onvriendelijk. Niemand heeft nog naar hem gegromd of geblazen, terwijl hij er toch reden genoeg voor geeft. Ze voelen allemaal aan dat deze stakker hulp nodig heeft. Dopey en Buster waren iets te enthousiast en staken gezellig hun kop in de bench, zij kregen gelijk een klap op de neus, maar ze lieten het gebeuren en deden niets terug.

Ik ben trots op mijn katten die deze niet vriendelijke vreemdeling welkom heten en dat geeft hoop dat het wel goed komt met hem.

Dan rest me nog om u voor te stellen aan deze nieuweling. Zijn naam is Browny, vraag me niet waarom want hij is zwart met witte bef, maar hij is nu eenmaal gewend aan die naam.(bovendien past het wel bij al onze B-tjes), Hij wordt in juni 5 jaar en is een paar kilootjes te zwaar. En heeft (nu nog) een humeur om op te schieten.

Pleeggezin

Gisteren reden we heel even naar Vogelkelder om krekels en sprinkhanen voor baardje te halen. Tenslotte moet dat dier ook eten ;-) Nou is het vrij normaal dat we daar altijd met meer de deur uitlopen als we van plan waren, maar deze keer was het wel erg extreem.

We stonden even bij de knaagdiertjes te kijken en raakten aan de praat met Judith, de beheerster van die afdeling. Ze liet ons een prachtig ratje zien, ze was net moeder geworden en eigenlijk wilde ze liever dat de ratjes in een thuissituatie opgroeiden zodat ze al gesocialiseerd zijn als ze bij moeders weg mogen. Of wij haar niet wilde fosteren.

En dus verlieten we niet alleen met krekels de zaak, maar ook met een kooi met een prachtig rattenmoedertje met 8 jongen. Nu nog kale wurmpies maar over een paar weken een bak vol met ondeugd gok ik ;-)

Moeder, we hebben haar Wilhelmina gedoopt, vind het maar niks als je even wil kijken bij haar kindjes en gaat ze dan onmiddellijk verstoppen. Dus voor nu blijft het bij even een controle momentje op een dag, maar ik kan niet wachten tot ze door het hok gaan donderjagen :-D

Gevonden voorwerpen

Dat waren 5 bijzonder stressvolle dagen hier.

Vrijdag kwam ik thuis en zoals gewoonlijk begn ik met de katten eten geven, heeik miste er heen. Bailey verscheen niet aan het diner. Ik heb het hele huis uitgekamd, zocht op de raarste plekken. Zelfs de vriezers werden opengetrokken. Daarna de buurt in. En waar ik nog nooit 1 witte kat in de buurt had gezien struikelde ik er nu over maar niet een was de onze.

Alles hebben we in werking gesteld. Registraties bij Amivedi, Diervinder en Mijndieriszoek. De dierenambulance gebeld, de asiels afgelopen. Posters laten drukken en overal in de buurt opgehangen . Maar vooral social media. Wat was ik blij met alle retweets en bemoedigende woorden van onze volgers en hun volgers!! Super!!

Echter 4 dagen was het stil (op 1 loos alarm na). Tot vanochtend. Mijn mobiel ging, een onbekend nummer. IK kreeg een mevrouw uit Barendrecht aan de telefoon. Onder de wielkas van haar moeder bleek een katje te zitten, daar waren ze achter gekomen toen er iets mis was met het knipperlicht. De auto hebben ze half uit elkaar moeten halen...

En toen op zoek naar de eigenaars. Mw had voor haar werk heel Nederland rond gereden dus werd er ruim gezocht. Ze stuurde me via mobiel een foto en ik zag het gelijk, dat was ons prinsesje, al zag ze er nu niet zo koninklijk uit.

Marnix is haar direkt gaan halen , onderweg miauwde ze alles bij elkaar en ze is vies, heel vies. maar ze leeft en lijkt niets te makeren. Wel is ze vreselijk van slag. Ze wil niet eten of drinken en gromt naar alles. Zodra je in de buurt komt wil ze wel kpjes geven maar gromt als je haar dan wel wil aaien, bij optillen blaast ze zelfs.

We laten haar dan ook maar met rust om even bij te komen.Al moet ik dat nog wel proberen duidelijk te maken aan de heren Buster en Bonje want die willen zo graag bij haar kijken

De foto die de vinders ons stuurden

Dikke Dames

Onze caviagroep was goed zo vonden we: 1 gecastreerde beer: Rico en zijn harem: Frummel, Muze, Dunya, Dribbel, Sizzle en Pebbles. Daarnaast nog onze 2 relnichten Geer en Goor in een apart hok. Meer dan zat dachten we!

Maar toen ging de telefoon, mijn moeder! Haar hulp had 2 caafjes overgenomen omdat haar nichtje hevig allergisch was, maar had er eigenlijk geen ruimte en tijd voor. Moederlief had eigenlijk al min of meer gezegd dat ze dan wel bij ons konden. Diezelfde moeder die elke keer vraagt of we niet een beetje teveel dieren hebben, die *roll* En ik kan nooit nee zeggen..

Dus vandaag maar naar Rotterdam gereden om de dames op te halen. Daar troffen we 2 dikke dames aan die in eerste instantie wat schichtig reageerden...Babet en Lizzy genaamd. Een enorme baal zaagsel, hooi, voer en snoepjes kregen we erbij.

Hier aangekomen duurde die schichtigheid precies 5 minuten en toen werd het bakje voer ontdekt en vers hooi!! Nee dit nieuwe huis beviel ze best. Daarna werd er even orde bepaald en dus wat heibel in de tent maar ook daarin waren ze met 5 minuten klaar.

Babet en Lizzy zijn thuis geloof ik ,-)

Baby´s in Ouwehand

Het is de laatste tijd erg rdruk zowel prive als op het werk. Dus toen we allebei van werk zomaar een vrijdag vrij konden regelen besloten we die te gebruiken voor een van onze grote hobby´s: een dierentuintje pakken.

Een paar dagen ervoor las ik op twitter dat in Ouwehand de ijsberentweeling voor het eerst naar buiten mocht vanaf woensdag, dus die keuze was snel gemaakt. Op naar Rhenen!

Ouwehand is altijd al een van mijn favo tuinen. Het is er leuk opgezet, wandelt makkelijk weg , veel leuke dieren en natuurlijk het berenbos!

Het weer was heerlijk zacht , en een klein beetje zon, de dieren waren dus goed actief (zelfs in het berenbos waar het eigenlijk nog winterslaaptijd is zagen we wat ochtendgymnastiek) en de omstandigheden mooi voor fotograferen.

Halverwege de tuin kwamen we bij de moeder Huggies en haar kids. Ach wat zijn ijsberenbaby´s toch schattig. En grappig ook, ze hadden de lachers op hun hand toen ze heel verbaasd waren toen mama moest poepen en dat toch wel even van dichtbij wilden bekijken ;-) uren kon ik daar naar kijken en fotograferen.... ze waren qua foto´s ver in de meerderheid op mijn toestel.

Alhoewel ze wel wat concurrentie hadden van een orangoetan peuter die de grootste lol had met een emmer, een kartonnetje en z´n lunch. Het is dat het zo bloedheet was dat ik er op een geven moment uit moest anders was ik dara ook minimaal een uur blijven staan

Al met al een zeer goed bestede vrije dag!

Metamorfose

We hadden voor gisteren een druk schema verzonnen. Eerst heel vroeg boodschappen doen, dan naar mijn moeder, daarna naar de groothandel dierenvoeding, dan even met onze abonnement de leeuwenwelpjes in Blijdorp bewonderen en fotograferen daarna naar huis om thuis nog wat klusjes te doen. Dat liep anders!

Want na de boodschappen, bleek bij mijn moeder mijn nichtje Montana daar te logeren en die besloot dat ze gezellig mee ging naar Blijdorp. Alleen de leeuwtjes ging dus mooi niet op en een uurtje werd dus de rest van de dag ;-)

De leeuwtjes waren schattig en ik had er uren bij kunnen staan kijken, maar dat gaat met een 7-jarig wervelwindje niet op

In de rivierehal konden kinderen zich laten schminken. Montana keek er met grote ogen naar. Toen ik vroeg of ze dat ook wilde pakte ze gelijk een nummertje, ik mocht me eens bedenken ;-) Het ging allemaal vrij snel en toen de scminkmevrouw vroeg wat ze wilde worden riep ze : een leeuw. De mevrouw had vaker met dit bijltje gehakt en pakte de voorbeelden erbij en vroeg deze leeuw of toch liever deze (tijger) of deze (panter)...die laatste werd het! Ach ook een katachtige ;-)

En in 10 minuten voltrok er een complete metamorfose:

voor

tijdens

De rest van de dag liepen we dus met een vervaarlijke grommend pantertje rond. Natuurlijk moesten we weer terug naar het begin van de route waar de panters zaten want ze wilde wel zien of ze goed leek ;-) En ik weet nu dat zelfs een panter die aan het wisselen is er best gevaarlijk uit kan zien ;-)

Ze besloot dat ze de komende dagen niet in bad wilde want de schmink mocht er niet af, maar dat is het probleem van haar papa, mama en oma. Min taak was haar een leuke dag bezorgen en die missie was volbracht ;-)

Laatste sneeuwpret

Vanochtend viel er zomaar een vers laagje sneeuw. En omdat het waarschijnlijk de laatste keer dit jaar zal zijn (zo niet maken we er nog een keer de laatste keer van ;-) ) besloten we Karel even mee naar buiten te nemen.Gijsje doe je daar geen plezier mee, integendeel!

Dat gekke beest vind het altijd leuk als hij ergens mee naar toe mag. Alleen te lang in de kou zijn ze niet aan gewend dus verder dan een rondje in de wijk gaan we niet.

Hij gaat dan op mijn schouder zitten dicht tegen me aan zodat ik met mijn hoofd in een rare kronkel loop en een nekhernia ontwikkel ;-)
Terwijl hij heel hard laat blijken dat hij het naar zijn zin heeft. Bij alles wat hij ziet roept hij "ooohooh" of "hoe kan dat nou?" Tot groot vermaak van de mensen op straat.

Als hij dan ook nog even in de sneeuw kan lopen is het helemaal feest. maar hij geeft duidelijk aan wanneer hij het te fris gaat vinden dan begint hij in mijn kleren om hoog te klimmen. Dan is het tijd om naar huis te gaan. En opde terugweg wil hij niet op mijn schouder maar dicht tegen mijn jas aan. Lekker warm!

Thuis gaat hij dan eerst alle anderen zijn avontuur vertellen om de rest van de dag heerlijk rustig te gaan zitten suffen! Nog een reden om hem regelmatig mee te nemen ;-)

Pedicure en Manicure

Bonje heeft iets met onze caafjes. We moeten hem regelmatig uit de caviaflat plukken. Hij ziet ze als vriendjes.

Vandaag heb ik alle nijnen en caven gemanicuurd en gepedicuurd. Met andere woorden alle nageltjes zijn weer kort en netjes nu. Met 9 caven en nijnen is dat altijd best een karwei, want ze werken niet allemaal even gewillig mee.

De bank was de wachtkamer en zodra ze klaar waren mochten ze in een schone kooi met vers hooi en wat lekkers.

Bonje vond het wel gezellig in de wachtkamer en ging gezellig tussen de wachtende caven inliggen. En dan zie je dat de vriendschap van beide kanten komt. Bonje gaf kusjes en gaf ze een wasbeurt en hij kreeg kusjes terug.

Eieren voor hun geld

De ratjes en de hamster krijgen elke avond voor het slapen een snoepje. De cavia's haalden daar altijd hun verwende neusje voor op.

Totdat Pebbles kwam zij wilden ook wel wat die rare ratten kregen. En zij at de yoghurtdrops 9want zo hetendie snoepjes) met smaak op. Natuurlijk vonden de anderen het maar niks dat die kleine wel wat at en zij niet. Maar het was of een yoghurtdrop of niets... ze konden kiezen.

Ze kozen na een poosje eieren voor hun geld en als je nu ziet hoe maf ze staan te trappelen als het bedtijd is, alsof ze het lekkerste krijgen wat er bestaat...en dat zijn nog steeds die zelfde snoepjes waar de dames, relnichten en je-weet-welheer hun neusje voor optrokken.

2011 --> 2012

Het jaar 2011 was een een turbulent jaar met een aantal diepe dalen. Zoals de plotselinge dood van Beppie in maart. De dood van ons eerste caafje Dinges in mei. Het van de een op de andere dag op zoek moeten naar ander werk in juni. Maar het allerdiepste dal was het onverwachte en op veel te jonge leeftijd overlijden van mijn vader op 10 mei.

Gelukkig waren er ook wat hoogtepunten. Zoals onze vakantie in juli en augustus. De komst van Bizzy en Bonje in juni. Het vinden van een nieuwe baan eind juni en het verlengen van dat contract voor een jaar in december.

Het jaar zit er nu op en we beginnen 2012 met het voornemen te genieten van het leven want we hebben nu zelf gezien dat het zomaar ineens voorbij kan zijn. Dus we genieten van onze veestapel, van de leuke dingen en hopen dat 2012 een stuk minder ellende zal brengen.

En we beginnen vandaag met een heerlijke luie dag. MIjn 2 rooie kereltjes geven het goede voorbeeld ;-))

Kussen

Overal en nergens liggen hier kattenkussentjes, dekentjes en mandjes. En ze worden allemaal gebruikt. Maar er is er 1 favoriet bij allemaal. Dat is het blauw/rozegeblokte fleecekussen wat boven de warmtelamp van het terrarium ligt. Dat is zelden vrij.

Bij dat kussen is het dus gewoon wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Behalve dan als je een witte schoonheid bent en jezelf als koningin van het huis beschouwd. In dat geval zet je gewoon je bevallige kontje tegen de bezetter aan en zorgt dat hij of zij opschuift zodat je er gezellig bij kunt gaan liggen.

Al vindt ze Banjer soms wel wat slaapverwekkend... of zou het haar om de fotograaf zijn gegaan?? ;-)

De boom optuigen

Sinterklaas is terug naar Spanje en dus mocht de kerstboom zijn entree weer maken. Gisteren hebben we weer een mooie uitgezocht en vandaag wilden we hem optuigen. met onder andere de nieuwe piek

Nou zijn we wel wat gewend met 8 katten en 2 hele stoute gaaien en dus is de hele kerstversiering kat- en gaaiproof.

Bonje en Bizzy zijn niet de meest stoute kittens die er bestaan (als je Buster hebt meegemaakt valt alles wel mee vrees ik hahaha) dus we maakten ons niet al te veel zorgen. Maar we hadden geen rekening gehouden met het verbond wat die 3 hebben gesloten.

De lampjes ontwarren was al een feest... daar waar Marnix een knoop eruit haalde maakten Bizzy, Bonje en Buster er aan de andere kant 3 weer in ;-)

We hadden ook een mooi sneeuwkleed voor onder de boom maar dat hebben we maar opgeborgen want daar onder kruipen en ermee door de kamer gaan was een geweldig spel, de katten versie van de verschrikkelijke sneeuwman zeg maar ;-)

Toen we aan de versiering toe kwamen ging het drietal helemaal los. man man man wat een leuk spel hadden de baasjes verzonnen, zij hangen iets in die boom en wij slaan het weer uit. En elke keer als je dacht dat ze uitgedold waren verzonnen ze iets nieuws. Dit jaar was de meest uitdagende boomoptuiging allertijden ;-)

Maar de aanhouder wint, de boom staat en de 3 musketiers liggen uitgeput te slapen, onder de kerstboom, dat dan weer wel ;-)

Nieuwe prinsesjes

Afgelopen week overleed Laurentien, ons sociaal gestoorde en bijtgrage ratje. Ze was een opvangertje en we hebben ons altijd afgevraagd waarom ze zo was zoals ze was. Wat had ze allemaal meegemaakt.

De afgeopen dagen zien we ook Amalia achteruit gaan. Precies kan ik het niet zeggen maar ze is opeens heel sloom en heel onhandig. Maar ze eet en slaapt verder en lijkt niet echt te lijden. We kijken het dus maar aan.

Kamers vrij in het paleis dus. We besloten dus een prinsesje uit de opvang te gaan halen volgende week. Maar zoals vaak werden we door iemand ingefluisterd dat iemand hele jonge ratjes had die die kwijt wilde. Diegene die ons influisterde zei ook dat ze bangwas dat hij ze dan aan een vriend zou geven die slangen heeft.

We konden het niet laten en gingen kijken... en wie kan nou de keuze maken als je weet dat de ander dan in een slangenmaag gaat verdwijnen. Dus beide dametjes gingen mee.

Alexia (2 soorten grijs en wit) is brutaal en laat zich nu al niet door de andere dames op haar kop zitten, zelfs niet door Margarita die toch behoorlijk dominant is. Ariane (heel lichtbruin met wit en rode oogjes) is verlegen en wat angstig, zij verschuilt zich achter haar grote zus.

Alexia, nee de foto staat niet op z'n kop ;-)

Ariane, een stuk bescheidener dan haar zus