Monk

Degenen die hier vaker komen weten dat wij Stichting Dierenthuis steunen en derhalve een adoptiekat: Picasso en adoptiehond Franka daar hebben.

Gisteren kregen we echter het droeve nieuws dat men Franka had moeten laten inslapen, omdat haar achterhand niet meer meewilde en ze veel pijn had. Gelukkig heeft ze de laatste paar jaren van haar leven toch nog een fijn leven gehad en hebben wij haar in augustus nog kunnen knuffelen.

Omdat de steun niet ophoud nu Franka er niet meer is, besloten we een van de andere honden te adopteren. De keuze viel op Monk, omdat we in augustus verschrikkelijk om hem moeten lachen.

Moeders mooiste is het niet, maar er schuilt geen kwaad in de loebas. Met dat enorme grote logge lijf kan hij heel verliefd naar een piepklein kitten zitten staren, en wordt hij het liefst continue door je aangehaald. Hij zit dan bovenop je voet die op een geven moment gewoon ging slapen van dat zware gewicht erop. Toen Monk zelf ging slapen snurkte hij zo hard dat we elkaar bijna niet versonden hahaha.

In augustus was ik al een beetje verliefd op hem, nu kan ik zeggen Monk is mijn (adoptie)hond!!

gekrabbeld door Jolanda om 10:57 am

Comments

Wat eeb lieverd

Schreef Karin - 19 september 2010 20:12

Ga er maar snel even langs, even lekker mee knuffelen!

Schreef Renesmurf - 19 september 2010 23:55

Wat sneu dat Franka is overleden....
Monk lijkt me een erg llieve hond,leuk dat je nu een hond hebt geadopteerd die je al hebt gezien.
Groetjes Jose.

Schreef jose,katten en konijnen - 20 september 2010 16:47

Arme Franka, maar wel beter zo dan alleen afzien van de pijn :(

Moeders mooiste misschien niet, maar wat een poepie die Monk, kijk dat koppie nou ;)

Schreef Downer - 22 september 2010 01:48