De baas in huis

Toen we hem in mei uit de opvang haalden, was het een klein kereltje die ondanks zijn ingreep nog bol stond van de hormonen.

Hij dacht dan ook wel even deze groep dames onder de duim te krijgen. Mensen daarentegen vond hij maar niks, daar liep die hard voor weg.

De eerste weken vielen hem dan ook zwaar tegen. Die meiden bleken geen caafjes te zijn om zonder handschoenen aan te pakken. Ze waren gewend een beer te hebben die alles goed vond, en waren dan niet nu ineens van plan om zich te laten domineren door dit jonge broekie.

We zijn nu 4 maanden verder. Rico is wat oorlogswonden (o.a. een gescheurd oor)en wat gewicht rijker. Het lijkt erop dat de dames de strijd gewonnen hebben. Rico is al aardig op weg die goedsullige beer te worden, die zij zich wensen.

Op schoot zitten is nog steeds niet zijn grootste hobby, maar hij ziet ons mensen nu niet meer als het meest enge wezen op aarde.

Met andere woorden het gaat goed met ons mooie manneke

gekrabbeld door Jolanda om 06:14 pm

Comments

Haha, ja zo gaat dat met de dames soms *grin*
Das de natuur ;)

Schreef Downer - 25 september 2010 01:10

hehe, hij heeft weinig keus volgens mij, dus maakt die er maar het beste van!

Schreef Renesmurf - 25 september 2010 22:47

Tja, in je eentje opboksen tegen 5 meiden..., dat gaat meestal niet lukken. ;-)

Schreef Audrey - 27 september 2010 20:20