Dag Bibi

De vakantie is voorbij en het echte leven is weer begonnen. Dat van ons begon gisteren wel op een hele harde manier.

Ons neefje Wendel werd 3 en we waren de boel bij elkaar aan het  zoeken om erheen te gaan. Bibi, onze vondeling  (waar nooit iemand zich meer voor meldde) liep druk te spelen.

Wat er nou precies gebeurde weten we nog niet, maar ineens horen we een hele harde klap. Toen we gingen kijken wat er de trap af gevallen was (we dachten een  schilderijtje of zo) zagen we Bibi onderaan de trap liggen in een plas bloed.

Onmiddellijk de dierenambulance gebeld: daar kregen we de lullige vraag: heeft u zelf geen auto?? Dan bent u sneller. Ooh en als we komen moet u zelf  wel alvast een dierenarts hebben gebeld dat we er aan komen! Daar hadden we niets aan.

Dus maar zelf in de auto gesprongen met een stuiptrekkend katje wat bloedde uit oogje en bekkie. De rit duurde maar 10 minuten (is normaal een minuut of 20)  maar het leek een eeuwigheid.

Gelukkig mochten we bij de dierenarts gelijk door. De dierenarts nam haar op, gaf haar pijnstilling en dexamethason (om druk en zwelling te verminderen in haar koppie). Ze hoopte dat hij met wat rust weer bij zou komen. We mochten  na 2 uurtjes  bellen, als ze zou verslechteren zou ze ons bellen.

Het eerste telefoontje gaf een glimp van hoop. Ze leek iets beter en rustiger.

Echter  2 uur later vertelde de dokter dat ze weer was zoals we haar brachten. Ze wilde het best nog aankijken maar ze gaf weinig hoop. En de stuiptrekkingen en kromtrekken van het lijfje waren in alle hevigheid terug. De vraag was ook, als ze het zou redden hoe kwam ze er dan uit, ook dat gaf weinig hoop.

We besloten er dus heen te rijden en haar in te laten slapen. Toen we  binnen stapten ging er net een oude man huilend weg, zij  kat was aangereden en had de dierenarts  laten slapen.

Huilend hebben we afscheid genomen van die kleine pechvogel! Niet alleen wij, ik zag dat de dierenarts zich ook even om moest draaien.

Ze was nog maar een week of 16 en had alle pech van de wereld al gehad. Niet voor het geluk geboren zeggen ze dan. maar in die 2 weken dat ze bij ons was heeft ze de zon doen schijnen!

Biebs, al kenden we je maar kort, vergeten doen we je niet!!

gekrabbeld door Jolanda om 01:53 pm

Comments

Oh dit is zo triest voor haar en voor jullie, gelukkig heeft ze het super gehad de afgelopen weken , ik hoop dat jullie daar naar kunnen blijven kijken....sterkte....

Schreef Linda - 09 augustus 2009 15:26

Pffoeiiii.... :-(

Schreef Masha - 09 augustus 2009 17:18

Aaah, nee toch.......
Heel veel sterkte!!

Schreef Audrey - 09 augustus 2009 23:40

Veel te kort, maar niemand heeft het voor het zeggen.

Sterkte met dit verlies.

Schreef ReneSmurf - 10 augustus 2009 18:03

*slik*
Ach arme Bibi. Wat een vpech en een verdriet. Gelukkig heeft ze jullie gehad de laatste weken.

Schreef Liesbeth - 10 augustus 2009 20:01

Oh nee.... :-((( Wat een vreselijk nieuws, arme Bibi en arme jullie, lijkt me heel akelig om zoiets mee te maken. En dan nog niet weten wat er nou precies gebeurd is, is ze gevallen of was er al iets mis in haar koppie (bloeding?) Bah wat naar.. heel veel sterkte!!

Schreef Marika - 12 augustus 2009 15:48

Ik was er helemaal door van slag en alsof dit nog niet erg genoeg was, kreeg ik 's avonds een telefoontje van mijn moeder dat ze in het ziekenhuis had gelegen met hartritmestoornissen. Omdat er geen anesthesist beschikbaar was voor electroshocken, hebben ze haar uiteindelijk met medicijnen naar huis laten gaan maar ze gaan nog wel allerlei onderzoeken doen. Wordt vervolgd.

Schreef Louise - 12 augustus 2009 17:41