« Gestalkt | index | Echt op weg naar huis »
woensdag 30 mei, 2007
Zoekende
Boris is sinds de dood van Puck zoekende. Hij is onrustig, als een van ons thuis is volgt hij ons overal waar we heenlopen. Eten doet hij weinig (een paar hapjes en dan heeft hij er weer zat van)
s' Nachts wil hij nog wel eesn miauwconcerten ten beste geven. Prachtig mooi dat gegalm in een stil huis, maar tis minder voor onze nachtrust ;-)
Alhoewel meneer al vanaf dag 1 hier zijn eigen troon heeft waar verder nieand opzit ligt of klim, slaapt hij stukken minder dan wat we van hem gewend zijn. Kortom het is niet de Boris die we kennen.
Ik hoop dat het te maken heeft met het missen van een soortgenootje en dat het weer beter zal gaan zodra de kittens gearriveerd zijn, want dit is niet fijn voor ons maar ik denk ook niet voor hemzelf.
Hopelijk kan hij straks weer wat ontspannener op zijn troon ligt te snurken als nu.
gekrabbeld door Jolanda om 06:44 pm
Comments
Met Cas hebben we dat ook aan de hand gehad. Hij bloeide helemaal op toen hij gezelschap kreeg van Sarah en Doortje en vaderde echt over ze. Nu is hij hier en al zijn hij en Trix alles behalve dikke vrienden, hij vindt het toch prettig dat ze er is want hij kan echt niet zonder soortgenoten. Met Boris komt het ook beslist weer helemaal goed als die kleintjes er zijn.
Schreef Louise - 30 mei 2007 19:04
Gek is dat he, dat hij niet goed met andere katten kan.... maar ook niet zonder! Het heeft nooit geboterd tussen hem en Puck en nou mist hij haar. Gekke beesten zijn het dan toch. Ik hoop dat hij zal opbloeien als de kleintjes komen (ik begin wel schieuwnierig te worden naar de namen die jullie ongetwijfeld al bedacht hebben). Zoals Louise al vertelde, was het bij Casper net zo. Die verpieterde helemaal toen Mickey dood was en hoewel andere katten hem en zijn ietwat lompe enthousiasme niet altijd even leuk vinden, kan hij echt niet zonder gezelschap van zijn eigen soort. Geef Boris maar een knuffel van me :-)
Schreef Chantal - 30 mei 2007 20:23
't Is erg herkenbaar wat je schrijft hoor. Bas had dat na het overlijden van Joep, en daarna Wigger na het overlijden van Bas... Bas is de dood van Joep dus nooit echt te boven gekomen. Wigger heeft er gelukkig wel weer vriendjes bij kunnen maken....
Sterkte... Voor Boris EN voor jullie...
Schreef Masha - 30 mei 2007 22:11
Ik heb net zoiets meegemaakt met een hond van mij. Toen de andere was overleden was zij echt in rouw en niet meer zichzelf. Ik ben toen zelfs naar de 'dierentolk' met haar gegaan. Dat heeft toen heel goed geholpen. Maar die nieuwe kleine kattenbeesjes zullen zeker straks een hoop vrolijkheid en leven in de brouwerij brengen... daar hopen we dan maar op.
Schreef Patricia - 30 mei 2007 23:31
Ze voelen zoveel dingen aan, dat je gewoon merkt dat ze anders zijn als er wat is.
Maar dat zal allemaal wel weer goedkomen.
Schreef renesmurf - 31 mei 2007 00:19
arme Boris...hopelijk helpt de komst van de kleintjes inderdaad
Schreef Miranda - 31 mei 2007 06:45
Ach, arme Boris.
Grote kans dat hij zich beter gaat voelen als de kleintjes er zijn.
Schreef Palomino - 31 mei 2007 13:35
Oh gossie die Boris, ik hoop dat het over gaat als zijn nieuwe vriendjes komen.
Schreef Linda - 31 mei 2007 21:03
ik heb geen verstand van katten,
maar ik hoop voor jullie dat het snel minder wordt
:-)
Schreef carla - 31 mei 2007 23:52
Hopelijk komt onze Boris tot rust als de kleintjes er zijn. En worden zijn ' concerten' minder
Schreef Marnix - 01 juni 2007 09:30
Als de kittens er zijn, gaat het vast beter. Dan kan hij zich mooi als een vader over de kleintjes ontfermen.