Nat feestje

De kaarten waren al maanden in huis en we hadden ons al minstens zolang verheugd.Maar hoe dichterbij de datum kwam hoe somberder de weersvoorspellingen werden. Van flinke regen tot aan noodweer, alles kwam voorbij.

´s Ochtends werd er op twitter nog wat heen en weer getwitterd, maar het werd niet afgelast. En dus reisden we naar Bloemendaal af met regenponcho´s in de aanslag en droge kleren in de auto.

Eerst Giet van het station opgepikt. Inmiddels donderde en bliksemde het, dus we besloten de plannen te wijzigen van voor de poorten picknicken tot eerst even lekker eten in een eetcafe in het dorp.

Rond half 7 waren we met een volle buik bij Caprera waar het nog vrij rustig was en inmiddels droog. Rond half 8 begonnen we de megaklim tegen de alpenheuvel van Caprera op (soms mag je bets een beetje overdrijven ;-) en veroverden we mooie plekjes vooraan.

Vlak voor het ging begin gingen de sluizen weer open en klom iedereen in de regenponcho´s en onder paraplu´s. tot vermaak van artist en crew die dat even op de foto moesten zetten grrr, alsof we er zo charmant uitzagen als uit de kluiten gewassen teletubbies in alle kleuren ;-)

Thomas kondigde een verrassing aan omdat we allemaal zo dapper waren de regen te trotseren: Stanley en de Menzo´s. Ik had nog nooit van ze gehoord maar heb me erg met ze vermaakt! Als laatste deden ze "Beatles en de buren" van Acda en de Munnik, waar de heren zelf er bijkwamen en het over namen.

Na een liedje of 2 werd het droog, maar eigenlijk deerde de regen me helemaal niet meer. Want de heren hadden een waanzinnig leuke setlist samengesteld...alle favorieten kwamen voorbij. Het was genieten.

Aan het einde ging het weer regenen , maar het had kunnen gaan sneeuwen dan had het nog niets uitgemaakt, het was een groot bruisend feest. Al vond ik die paar dwazen die de vijver in sprongen wel behoorlijk gestoord, maar dat zal dan wel mijn mening zijn ;-)

Na een flinke toegift ging het hele leger teletubbies om 23 uur weer naar de auto´s , maar alhoewel het koud en nat was zag ik niet een chagrijnig gezicht. Om in de woorden van Paul de Munnik te zeggen: " een feestje in de regen is ook een feestje"

Onderweg naar huis zagen we dat het in het land een stuk minder feestelijk was geweest aan alle takken en bomen op de weg te zien.

Grote en kleine broer

Buster groeit als kool. Dat kleine pluizemannetje wordt al een flink uit de kluiten gewassen rooie kater. Gelukkig nu nog wel met nog echte kittenstreken ;-)

Ik herken veel van Banjer in hem, en ik denk dat Banjer dat zelf ook doet want wat hij van Buster pikt doet hij van niemand anders. Buster zelf, ziet Banjer ook echt als zijn grote stoere broer en wil alles doen wat Banjer doet.

Mijn twee rooie kanjers:

De ziekenboeg

Hoe langer Baardje bij ons logeerde hoe meer we het ide hadden dat er niks aan klopte. We zochten ons suf op internet en elke "expert" die we zagen werd aan een vragenvuur onderworpen.

Hij at hooguit 1x in de 3 dagen en dan alleen maar wormen od vlasmotlarves. krekels en sprinkhanen moest hij niet.

We besloten dus maar naar de dierenarts te gaan met hem. Dat bleek niet onterecht: Het dier heeft darmparasieten en is verzwakt en mager. Wekregen een regiment aan medicatie mee en hij kreeg een prik.

Nu moet hij 2x daags gedwangvoedert worden met een sonde. Krijgt hij antbiotica, moet hij 2x daags in een calciumbadje.

Een heel gedoe dus, maar als het goed is zou hij zich na het weekend beter moeten voelen. Zo niet, moet hij opgenomen worden.

Leuk zo´n logeetje ;-)

Baardje in zijn calciumbadje

Bengel en Banjer waken erover dat hij niet uit bad springt

Plagen

Bailey is hier nu 5 dagen en voelt zich al redelijk thuis. Ze blaast gromt en blaast nog wel af en toe naar de rest van de katten, maar zonder dikke staart, dus het valt wel mee. En als het etenstijd is zit ze er helemaal middenin te bunkeren als een volwassen kerel ;-)

Buster is helemaal weg van zijn nieuwe vriendinnetje. Maar hij heeft nog niet veel kaas gegeten van het versieren van meisjes. Hij denkt maar dat indruk kan maken door haar te plagen, aan haar staart te trekken, bovenop haar kop te springen als ze net haar schoonheidsslaapje doet (en als je zo mooi bent als zij zijn dat heeeel veeel slaapjes ;-))

Bailey laat dan ook duidelijk merken niet van zulke manieren te houden en draait met regelmatig haar slanke kontje naar hem toe. Ik verdenk haar ervan dat ze die grote rooie jongen stiekem toch wel leuk te vinden hoor, want op de spaarzame momenten dat hij haar niet plaagt zit ze hem uit te dagen.

Iets zegt me dat het wel losloopt met dit stelletje

Nog even oefenen

Verleden week ging zomaar ineens onze camera kapot. Hij deed het wel, maar alleen zonder flits. Aangezien de camera staandaard in mijn buurt staat. En we net een nieuw kind in huis hebben die nog uitgebreid vast gelegd moet worden, wilden we toch wel zo snel mogelijk een nieuwe.

Na een hoop gesurf en gezoek besloten we vooor de Olympus SP-600UZ. En zaterdag hadden we hem al in huis.

Natuurlijk waren alle beestjes in huis de eerste proefkonijnen. En daaruit bleek dat Bailey toch wel een echt modelletje was hore. Strike a pose:

Vazndaag besloten we naar Vlinders aan de Vliet te rijden om het iets moeilijker te maken. En daar bleek dat ik toch wel enorm moet wennen aan deze camera..maar gaandeweg leer ik...hopelijk!

Ons Boerinneke

Van de week kregen we een mailtje. Of wij plek hadden voor een poezedametje van 3 maanden. Ze woonde nu op een boerderij, maar vond het op het erf maar niks en wilde eigenlijk alleen maar binnen in het huis wonen. Maar dat wilde de boer weer niet...niet geschikt als boerderijkat was het oordeel.

Even was er twijfel, Buster is nog zo klein en druk. Maar het feit dat de andere katten niet altijd zin hebben om met Buster te spelen en dit meiske ongeveer even oud is als hij. namen we het in overweging. Een fotootje gaf de doorslag..mijn altijd stille gekoesterde wens : een spierwitte kat ging in vervulling.

En dus reden we gisteravond naar Mijdrecht en werden ter plekke verliefd op dit boerinneke. Op de treugreis gaf ze geen kik en ging liggen slapen. Thuis schrok ze zich dood van al die nieuwsgierige katten die even van dichtbij wilden kijken wat we nu weer meebrachten.

Ze wil continue bij ons in de buurt zijn, anders gaat de sirene aan. Vn de rest van de katten moet ze niet zo veel weten nog. Arme Buster wil graag kennismaken, maar krijgt nog steeds de deksel op zijn neus. Maar dat komt wel goed.

Onze camera is stuk dus u zult het even met iets minder goede kwaliteit moeten doen. Maar ik zal u even voorstellen aan: Bailey

Is ze niet prachtig?

Plaaggeest

Ondanks dat we Boris allemaal missen gaat het leven verder. En in een vol huis als het onze valt er altijd wel wat te lachen.

Alle katten hier hebben heilig ontzag voor de scherpe snavels van Gijs en Karel. Behalve Buster, want die ziet nergens het gevaar van in. Niet dat hij ze kwaad wil doen, maar hij vind die groene herriemakers geweldige speelkameraadjes en papegaaientaal begrijpt hij niet.

Meestal is Karel de pineut want die gilt zo grappig als hij aan zijn staart trekt. Maar Gijs is ook best leuk als je hem vanuit je kartonnen doosje laat schrikken.

Het is wachten op het eerste zere pootje omdat een van de twee de rode plaaggeest echt zat was.